Vrat je jak bez podvoljka, trup krepko razvijen, srednje dug (10 posto je duži od visine) s ravnom leđnom linijom. Rep je visoko postavljen, sabljast, srednje dug, spušten. Dlaka je duga i ravna s gustom poddlakom, na glavi i na prednjem delu nogu je kratka. Boja: metalno siva, čim tamnija osobito na grebenu. Po trbuhu i na prednjem delu nogu je svetlija. Visina kod mužjaka - 57 cm, težina - 30 do 40 kg, kod ženki - 54 cm, težina - 25 do 30 kg. Ima dugu životnu dob. Međunarodni kinološki savez je kraškog ovčara službeno priznao 1939. godine na skupštini u Stockholmu gde je njegov standard predstavio stručnjak slovenske kinologije Teodor T. Drenig. Tada su ga nazvali ilirski ovčar, a pod istim imenom i jednakim standardom je FCI obradila šarplaninca. Službeno su te dve pasmine izdvojili i priznali ih kao kraškog ovčara odnosno šarplaninca 1968. godine. Kraški ovčar je miran, bistar, dobrodušan i ukoliko je potrebno oštar pas, jako privržen gospodaru. Ranije se mogao naći u kraškim predjelima i u Istri, gdje su se njime koristili na teškim brdskim terenima.Još uvijek se koristi kao ovčarski pas, inače je dobar čuvar i prijatan pratilac i kućni pas u prava suprotnost šarplanincu koji je nepoverljiv i oštar, korišten uglavnom za posao pastira u planinama ili kao čuvar većih ograđenih objekata i poseda.
Podaci o pasminama i fotografije su preuzete iz knjige: "Velika knjiga o psima", autora Ulrich Klevera.